Lieve Jill,

 

Lieve Jill,

Daar ben je dan ein-de-lijk! Een piep klein baby meisje van ondertussen 23 dagen oud. Iedereen die mij een beetje kent weet dat jouw mama Mathilde al heel lang mijn beste vriendinnetje is. We kennen elkaar al heel erg lang en we zijn er voor elkaar door dik en dun. Dat dit de laatste jaren wel heel letterlijk genomen is zal ik je eens uitleggen..

 

Op de middelbare school leerde ik jouw mama kennen. We zaten bij elkaar in de klas en gingen al snel binnen en buiten school met elkaar om. Samen bij haar thuis tosti’s eten, samen op haar gele scooter (kan je nagaan hoe lief ik jouw mama vind, want ik heb een hekel aan geel! 😉 of ik aanhangend op mijn fiets naast de scooter! Levensgevaarlijk ,weten we nu, maar als je 16 jaar bent maakt dat allemaal niet uit! We deelden de diepste geheimen met elkaar en het kon allemaal niet gek genoeg. We maakte samen huiswerk en gingen in het weekend op stap. Zo heb ik je mama een keer wakker moeten schudden(oké, bijna slaan!) en insuline moeten toedienen, omdat ze in de kroeg een biertje teveel gedronken had. We waren toen al zo close dat ik haar pomp kon bedienen en aan haar gezicht kon zien ‘hoe laat het was’. Dat biertje teveel dat overkomt natuurlijk iedereen op die leeftijd wel eens, maar helaas heeft jouw mama een hele nare en pittige Diabetes die best wel eens letterlijk roet in het eten gooit. Ook heeft jou vader toen ze net verkering hadden eens per ongelijk een biertje over haar heen gegooid op Koninginnedag omdat je moeder weer eens zat te klieren. (klieren kan ze namelijk als de beste!) Deze kwam precies op haar insulinepomp terecht en toen die uitviel werd jou mama al snel niet lekker. We hebben haar samen op de fiets naar huis gebracht en het duurde de hele dag voor ze weer een beetje bij trok. Je papa voelde zich enorm schuldig en is zich kapot geschrokken. Dit liet ook wel zien hoe ziek jouw mama eigenlijk is. Niemand hoort of ziet het, want je mama houdt zich vaak groter voor dan dat ze eigenlijk is. Een leven met diabetes in deze vorm is best wel zwaar! Je mama en wij allemaal proberen het vaak positief te bekijken en er niet teveel aandacht aan te besteden, maar om eerlijk te zijn is het een vervelende rot ziekte die jou mama soms erg beperkt! Je mama blijft altijd lachen en zal nooit zeuren, maar het heeft een hoop voeten in de aarde gehad om jou op deze wereld te kunnen brengen. Misschien gaat ze je het ooit nog wel vertellen, maar jouw mama kennende doet ze gewoon vrolijk alsof er niets gebeurd is of zegt ze dat het ‘allemaal wel mee viel’. Niet dat jij erop zit te wachten om de bevallingverhalen en de streken van je moeder te horen, maar als je het wil… ik ben er 😉

 

Het moment dat jou mama zwanger werd van jou was al een leuke maar vooral ook moeilijke periode. Zwangerschap en diabetes gaan namelijk niet zo goed samen. Door alle hormonen en veranderingen in het lijf van je mama, ging haar suiker nóg meer door de war. Dat ze het bijna 37 weken kotsend volgehouden heeft vind ik een groot wonder! Je mama was vaak moe, zwak en misselijk maar je hoort haar er nooit over te klagen. Dit herken ik wel een beetje, want hulp vragen of zeggen dat je je niet goed voelt is ook erg lastig! Dat het voor ‘een goed doel’ was en ‘erbij hoort’ weten we allemaal wel, maar ik vind het echt enorm knap!

Zo zaten we op dinsdag middag nog vrolijk bij haar thuis thee te drinken op de bank en de volgende dag lag ze in het ziekenhuis met een heuse zwangerschapsvergiftiging. Veel te hoge bloeddruk, suiker van slag, hoofdpijn en duizelig en nog veel meer nare klachten. Je mama was er zelf nog van overtuigd dat ze voor de bevalling nog wel even naar huis kon. Alles kwam volgens haar wel weer goed en we hoefde ons geen zorgen te maken. Nou lieve Jill, ik deed niet anders dan me zorgen maken om jou lieve mama en jou. Ik ben zo gek met jouw mama dat ik alle pijn en zorgen van haar over zou willen nemen als dat zou kunnen.

Toen jouw mama mij op vrijdagnacht belde dat ik tante was geworden moest ik huilen van geluk! EIN-DE-LIJK! Wel vertelde ze erbij dat het niet zo goed met je ging. Je kon niet zelf ademen en was erg ziek. Later die nacht werd je naar het WKZ overgebracht naar de IC baby afdeling. Het is een week vol spanning, geluk, stress, verdriet en zorgen geweest. Ik was enorm opgelucht toen ik je mama zondag even kon knuffelen en samen even kon huilen om alles wat er met je gebeurde. Zo klein en pril en al zoveel gemartel aan je lijf. Infuusje in je hand, hoofd, navel, voetjes en zelfs een katheter in jou formaat. Ik wist niet eens dat het bestond! Wij konden allemaal huilen van geluk en van verdriet/spanning, maar jij kon dat niet omdat er zelfs een slangetje langs je stembandjes zat, omdat het teveel energie kostte. Er werd van alles uit de kast getrokken om jou zo snel en goed mogelijk beter te maken. Ik heb even bij je mogen kijken op de IC afdeling en toen kwamen er ook voor mij allemaal nare herinneringen naar boven.

In de afgelopen 4,5 jaar heb ik 2 keer op de Intensive Care afdeling gelegen met niet goed werkende longen, net zoals jij kleine Jill. De geur en geluiden op zo’n afdeling zal ik nooit vergeten! Overal alarmbellen, witte en groene dokterspakken en vooral een akelige stilte. Om jou daar zo te zien liggen riep na de tijd best wel wat verdriet op, want je ligt er niet zomaar met een griepje of ontstoken teen. En hoe je er weer uit komt, dat kan niemand je op dat moment vertellen. Ik begrijp steeds beter wat dat met ouders doet. Jouw ouders die hun eerste kindje daar zo moeten zien liggen en niets kunnen doen dan afwachten en bidden. Mijn ouders die ineens hun kind buiten bewustzijn zien liggen vechten voor het leven en happen naar adem via allerlei maskers en slangen. Angst..dat is volgens mij het enige wat je voelt. Ik hoop het nooit meer mee te maken in welke vorm dan ook en ben zo enorm dankbaar dat jij er zo sterk uitgekomen bent!

Opeens lijkt alles waar je je druk om kan maken niet meer belangrijk. Geldzaken, studiezaken en je eigen toekomst wegen niet op tegen gezondheid. Ook deze week besefte ik me weer eens goed dat er verder weinig toe doet. Je hebt maar 1 lijf en daar moet je het mee doen.

Om nog even terug te komen op onze vriendschap door dik en dun is het natuurlijk wel snel duidelijk dat ik jouw mama bedoelde met haar bolle baby buik. Ook doel ik daarmee op mijzelf en het gevecht dat ik dagelijks met mijzelf voer, omdat ik vaak terug wil naar de oude Daisy. Wild en onbezonnen, slank en vol passie en energie. Jouw mama steunt mij enorm in deze strijd. Ondanks haar eigen ziekte en alles wat er speelt is ze er altijd voor mij! Ik kan met haar lachen, huilen en schelden als het even niet meer wil. Ook kan ik stil op de bank zitten en Utopia kijken en eindeloos thee drinken en over de onbelangrijke dingen in het leven praten. Jouw moeder is er ook zo eentje die hoogzwanger in het ziekenhuis ligt en ondertussen nog een mega cadeau voor mijn verjaardag regelt met al mijn familie en vrienden. Die ondertussen wel weet dat ik niet tegen verassingen kan en dan aan tafel in de koffiekamer in het ziekenhuis een gesprek voert over mijn dromen en wensen en een halfuur over camera’s en fotografie praat en grapjes maakt en ik niet door heb dat er een mega luxe spiegelreflexcamera met alles erop en eraan op mij ligt te wachten. Zo is zij…….

Dat is namelijk het mooie aan echte vriendschap..

Je bent er voor elkaar.. door dik en dun. En jij hebt de aller liefste mama (en papa!!) van de hele wereld en ik ben mega trots op jullie.

Ik hou van jullie!

quote-blessing

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s