The best therapist has fur and four legs!

Ik scroll eens door mijn weblog en zie dat mijn laatste post 7 maart 2016 is geweest. Dat het lang was..wist ik wel.. dat het zo moeilijk is om weer verder te gaan ..wist ik niet!

Dit liedje van Adele dekt precies de lading van mijn state of mind de afgelopen maanden. Angst, pijn, verdriet, wanhoop en vooral onzekerheid.

[I know I’m not the only one
Who regrets the things they’ve done
Sometimes I just feel it’s only me
Who can’t stand the reflection that they see
I wish I could live a little more
Look up to the sky not just the floor
I feel like my life is flashing by
And all I can do is watch and cry
I miss the air I miss my friends
I miss my mother I miss it when
Life was a party to be thrown
But that was a million years ago ]

(Adele – Million years ago)

Afgelopen zomer is een pittige tijd voor ons allemaal geweest. Mijn liefste opaatje kwam te overlijden en ook nog eens precies in de weken waarin we ons aller grootste evenement van het jaar organiseren. De wandeltocht van Duchenne met ongv. 500 deelnemers ging gewoon door en zo stond ik in de verkleedwinkel indianen pakken uit te zoeken en ondertussen met de begrafenisonderneemster de liturgie door te nemen voor de begrafenis. Een bizarre week die we met een lach en veel tranen door kwamen. De afleiding was zo groot dat er geen tijd was om stil te staan bij alles wat er echt toe doet. De échte klap kwam dan ook pas toen alle stress en drukte voorbij was en voor iedereen het ‘normale leven’ weer begon. Het mijne stond nog net zo stil als de afgelopen 4 jaren. Dit viel ineens zwaarder dan alle jaren hiervoor.

De heftige emoties die om de hoek kwamen kijken schreef ik dan ook toe aan de stressvolle weken daarvoor. Toch bleek al snel dat het groter was dan alleen het overlijden en de drukke weken. Ik raakte mezelf steeds vaker compleet kwijt in eindeloze huil en woede-uitbarstingen. Ik herleefde s’nachts het overlijden van opa, mijn opnames in het ziekenhuis en de angstige ervaringen op de IC van de afgelopen jaren en word huilend of bezweet wakker. Als ik al slaap.. want de rest van de nacht pieker ik over belangrijke en vooral onbelangrijke dingen. Als het koffieapparaat niet in één keer uit elkaar wil tijdens het schoonmaken dan gooi hem bijna uit het raam en kan daarna weer een uur of wat janken. Mijn toekomst maakt me zo onzeker dat ik weinig geluk uit kleine dingen haal en overal het slechte nog maar in zie.

Dat dit geen gezonde reactie is had ik wel door, maarja wat doe je er dan mee? En wát moet je er dan mee? Wil je er wel iets mee? Wie kan hier iets mee?

De meeste zullen nu wel denken ‘huh Daisy.. de eeuwige optimist die overal het goede van inziet en altijd hoop houd en er helemaal voor gaat..’ Die Daisy was ik zeker en zit vast nog ergens verstopt maar is kwijt geraakt in een te lange tijd van ziek zijn en ellende.

Ik dacht ook nog een moment mezelf wel te kunnen helpen.. want ik ken de theorieën immers toch al? Nou mooi niet.. als het om jezelf gaat valt er niets te redden en zit je er veel te diep in.. Ook je naasten kunnen hier niet bij helpen want ook zij staan te dichtbij.  Je moet er dan wel voor open staan en je er bij neer kunnen leggen dat je het soms niet alleen kan en dat is moeilijk. Heel erg moeilijk!

Op aandringen van vriendlief en mijn naaste omgeving toch maar contact gezocht met huisarts, longarts en tot mijn verbazing zijn de wachtlijsten dan zo mega lang ‘dat het al bijna niet meer hoeft’. Een minimale wachtlijst bij een psycholoog is 6-12 weken! ‘We snappen dat u pas belt als de nood hoog is, maar helaas zijn dit de wachttijden. Mocht u niemand kunnen vinden dan mag u alsnog terug bellen! ‘Gaan jullie me dan wel direct helpen?’ ‘Nee dat helaas niet, maar dan zetten we u alsnog op de wachtlijst! Wauw welkom in zorgland!

Gelukkig kon ik via mijn artsen in het AMC binnen een week bij een medisch psycholoog in het AMC terecht en zo ben je al snel weer elke week op pad voor een ritje Amsterdam. Ene week onderzoeken en afspraken, de andere week bij Dr Rossi. Een hele lieve en begripvolle dame die me al snel goed aanvoelde en door alles heenkijkt!

Even een uurtje ongestoord en zonder veroordeeld te worden kunnen klagen, huilen, zeuren en alles even zat zijn. Want dat ben ik.. moe, zat, boos en klaar met alles! Om je heen krijgt iedereen maar diploma’s , een huis, een baby of een nieuwe leuke baan. Ik wil dit alles ook zo graag! Het geduld en het ‘gewoon ondergaan’ wat ik de afgelopen 4 jaar heen goed kon opbrengen en kon slikken lukt niet meer.

Alles is teveel, de hele wereld oneerlijk en de strijd veel te lang. Ieder gemist feestje of elke snotneus is teveel en zorgt ervoor dat de moed me nog verder in de schoenen zakt. Moedig ben ik echt wel.  Dat heb ik de afgelopen jaren wel bewezen aan iedereen maar vooral aan mezelf, maar nu voel ik me vaak een zielig en lelijk kuikentje die altijd afhankelijk van anderen is en er niet meer toe doet in deze grote mensen wereld. De ‘oude’ Daisy die stoer op tafel staat te dansen in de kroeg en schijt aan de hele wereld heeft zit nu huilend op bed omdat ze zo moe is na een middagje shoppen of van een feestje de avond ervoor. En dan het idee dat je zo’n oud zeikwijf aan het worden bent die bijna niet meer mee gaat naar verjaardagen, spontane feestjes omdat je daar simpelweg de energie niet voor hebt doet mega zeer! Denkend aan het HBO Pedagogiek diploma die je bijna in je zak had en nu moet rondkomen van een UWV WIA uitkering en de hulp van anderen. Ik haat het! Afgeronde onderzoeken en operaties zonder resultaat en een jaar wachten op nieuwe onderzoeken en hopelijk een beetje resultaat. Het Afbouwen van de prednison wat 234 x fout gegaan is en dan het weer en alle rond waaiende bacteriën die daar zeker niet bij helpen. Dat ben ik ook zat! Toch maar weer een bezoek bij een andere KNO arts voor een mogelijke operatie of nieuwe medicatie om de ondragelijke hoofdpijnen onder controle te krijgen. Allemaal dingen die heel vervelend zijn en die iedereen logisch vindt en begrijpt, maar ook niemand die er iets mee kan. En al deze dingen moeten toch een beetje gerelativeerd en verwerkt worden om zo weer ‘een beetje lucht’ en moed te krijgen om de dagen door te komen!

Ik kan zeggen dat ik wel degelijk aan een zelfstudie doe en een hoop aandachtspuntjes tegenkom onderweg. Dit telt natuurlijk niet op je CV, maar ik hoop er gaandeweg weer een stuk sterker in te staan en vol goede moed en vertrouwen vooruit te kunnen kijken!

Nu ben ik niet alleen maar een depressief en verdrietige vrouw die haar beklag komt doen over het zielige kut leven dat ze lijdt. Dat ben ik niet.. of soms toch wel.. Maar een kutleven heb ik zeker niet, want ik ben super dankbaar voor alles en iedereen die deze weg met mij bewandeld en me er elke dag weer doorheen slepen! Ik ben vaak onuitstaanbaar en onmogelijk, maar het is in ieder geval nooit saai.. 😉

De leuke momenten moeten daarom vaak benadrukt worden en mijn (onze!) aller grootste trots is toch wel : Lola. Een geweldig lieve, knappe, sociale, knuffelige, troostende en uit-bed-slepende Cavalier King Charles Spaniel Puppy van 19 weken. Mijn nieuwe grote vriendin die ervoor zorgt dat ik elke dag mijn bed uit komt en begin met een lach. Want wie van dit koppie en kwispelende staartje niet gaat lachen…. die is ECHT verloren 😉 Er is wel een tijdje getwijfeld of dit een goede keuze voor mij/ons was.. want het had ook zomaar een labiele bevlieging kunnen zijn, want die heb ik ook wel vaker de afgelopen maanden. Maar ik voelde al snel dat een maatje en iets om voor te zorgen een goede toevoeging kon zijn. Ik ben me er goed van bewust dat Lola niet Dé oplossing is, maar wel een hoop verdriet weg kan nemen en voor veel afleiding zorgt.- Op een donkere dag de dekens over je hoofd trekken en zwelgen in je eigen verdriet… geen sprake van… eruit en weer een nieuwe dag- zie ik Lola denken. En dat doet me goed!

Voor nu is het weer even genoeg.. To be continued…

Liefs, Daisy ( En Lola)

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s